Is het eerlijk om je ouders de schuld te geven?

In de afgelopen 20 jaar heb ik verschillende therapieën gehad zoals emdr, exposure, trauma therapie, psycho therapie, cgt, trainingen, cursussen en andere trajecten gevolgd in de alternatieve geneeswijze hoek zoals hypnotherapie, contextuele therapie en zelfs vanuit het pastoraat van een kerkgemeenschap. En nog steeds ben ik momenteel bezig met schema therapie en vanaf volgende week wederom emdr, Schema therapie had ik nog niet gedaan vanuit een groepsdynamiek. 

Nu kun je stellen; ja Jeff, je hebt zoveel gedaan, waarom ist dan nog niet zoals je het wil hebben. Weetje, in 2018 was ik zogenaamd uitbehandeld. Medicatie had ik bijna afgebouwd, maar eigenlijk zou ik dit moeten blijven nemen vanwege de afwezige neurotransmitters, of in ieder geval de mindere mate van deze lichaamseigen stoffen. Denk aan serotonine, dopamine, endorfine, adrenaline e.d. \

Na een jaar volledig van de kaart, kreeg ik toch weer inzichten waardoor ik mijn leven anders zou willen inrichten. Niet diegene zijn die de rotsen onbewogen zou laten liggen op het pad waar ik en mijn kinderen overheen zouden bewegen. Rotsen die metafoor staan aan de intergenerationele patronen en generatie trauma. Als ik hier niet mee bezig zou gaan, wie zou het dan doen? Dus die afspraak heb ik met mezelf gemaakt; ik ga op de bres staan, voor mezelf en mijn kids. En daarnaast als inspirator voor anderen.

Herstelwerk is levenswerk

Om terug te gaan naar waar deze blog over gaat; of het eerlijk is je ouders de schuld te geven van de trauma die je leven mogelijk beperkt dan wel beheerst? Ja en later nee. Het is namelijk procesmatig in herstel. Persoonlijk vind ik dat dit een natuurlijk proces is in het proces. Omdat juist in het proces van herstel voelen onlosmakelijk is verbonden met jezelf terugvinden en in balans brengen van jou in je leven.

Tuurlijk word boos op alles en iedereen waarvan jij vindt een aandeel heeft te hebben in jouw ongeluk en f*ckup leven, dus je ouders ook. 

Mijn bio vader verliet mij en mijn moeder toen ik 3 was. Mijn moeder moest letterlijk alles alleen doen. Ging dat allemaal goed? Veel wel maar veel ook niet. Maar dat is een logisch gevolg van doorgegeven intergenerationele patronen en trauma. Je wil niet weten hoeveel ellende er zich heeft afgespeeld in de bloedlijnen van mijn ouders. Maar herstelwerk is helaas nooit toegepast. Omdat er geen bewustwording was. Er waren geen goede voorbeelden van personen die het ''anders'' wilden en konden doen. Er is namelijk echt wel een verschil tussen willen en kunnen. 

Waar sta ik nu?

Ik sta nog middenin het proces van herstel, mijn herstel. Het is nu 8 jaar geleden dat ik met alle misbruikende middelen ben gestopt. Blowen, drinken en psycho medicatie heb ik gestopt na decennia lang anoniem verdoofd geweest te zijn. Ik sta dan wel midden in het proces, maar wel in een ander stadium of in een andere laag van herstel.

In dit stadium ervaar ik ontzettend veel weerstand en verleiding. Weerstand om ''verder'' te voelen doordat gedachten van het kwetsbare kind in mij vaak nog aandacht vragen. Het is soms verwarrend om te beseffen waar het vandaan komt, welke behoefte en voor wie is die behoefte. Voor mij toen ik 8 jaar was of is het nu voor mijn volwassen ''IK''. 

Het proces is nog steeds met vallen en opstaan want met verleiding bedoel ik de wereld. De wereld is oppermachtig in beïnvloeding, manipulatie en verleiding. Ik voel nog steeds de drang van verdoving door alcohol drinken, te gaan blowen, veel te eten. Even helemaal niets voelen. Weg van de realiteit. Bedwelmd worden door lawines van endorfines. Maar ondermijn ik dan niet mijn eigen proces als ik hierin meega? Jazeker. Gebeurd het dan niet? Zeker wel. Tuurlijk val ik nog wel eens terug in een verslavende gewoonte. Als dit gebeurt is het alcohol, makkelijk en genormaliseerd. Als je het koopt, boeit niemand het. Niemand ziet het toch.

Blowen doe ik gelukkig niet meer. Het is zo erg dat ik er een allergie tegen heb gecreëerd, Ook omdat ik vaak tientallen joint kokers tegenkom in de natuur als ik met zwerfafval opruimen bezig ben en de meur als het in de fik staat trek ik niet meer.

Moraal

Uiteindelijk is het in de grote lijn niet eerlijk om je ouders de schuld te geven. Maar het is wel onderdeel van het herstelproces in mijn optiek. En gaandeweg zal je dit beseffen door veel zelfstudie te doen, zelfreflectie en je verleden plus die van vorige generaties te ontleden. Je zult de antwoorden en oplossingen gaan vinden om zelf niet ''een doorgever'' van alle negatieve patronen en trauma te gaan zijn. 

Het is van belang dat je jezelf op een gegeven moment kunt vergeven voor hetgeen waarvan jij spijt hebt en misschien ook je ouders, als je dat zo voelt. Het zal je, hoe cliché ook, meer rust brengen in je eigen proces van herstel en in je leven. Het verleden geeft je informatie om het anders te doen in het heden, zo zie ik het. Het zijn leermomenten die je kunt gebruiken en inzetten, niets meer en niets minder. 

Alleen maar liefde,

Jeff