Weer een weekend zonder jullie..

Het laat me verrot voelen, eenzaam en alleen zonder jullie in onze samenheid. Zo heb ik me het leven niet voorgesteld op het moment dat jullie in papa zijn leven kwamen. Vooral de manier waarop en waarom van nu. En dat is direct de reden ook waarom ik hierover schrijf in persoonlijke brieven aan jullie en ook hier deel. Zodat jullie de kant van papa zijn verhaal ook komen te weten zonder alle verstrengelingen, beïnvloeding en manipulatie van elders.

Baken van veiligheid en liefde

Of ik het nu wel of niet deel, het heeft tot heden geen enkel verschil gemaakt op stabiel contact, enkel anders dan jullie niet bij me te hebben in mijn leven nu.

Toen jullie voor het leven kozen om geboren te worden, koos ik ook voor jullie. Ik koos ervoor om een liefdevolle en liefhebbende papa te zijn en vooral ook te blijven. In voor en tegenspoed jullie pilaar te zijn, vooral een stabiele pilaar.

In roerige en voor jullie stressvolle, turbulente en verdrietige periodes van en in jullie leven. Dat ik een baken ben van veiligheid en liefde voor jullie, om op terug te vallen. Daar koos ik voor en kies ik voor, om jullie te begeleiden, bij te staan in elk proces van jullie levens.

Ook in vreugdevolle tijden, vol blijdschap, liefde en (emotionele) vrijheid. Kortom als papa zijnde alle denkbare belangrijke en vooral de momenten samen te delen en op te slaan in onze herinneringen samen.

De medaille heeft twee kanten; een kant met de tekst waarop staat welke mooie prijs je hebt binnengesleept en de andere kant die blanco, leeg en bekrast is. Of zijn dit de gitzwarte bladzijdes uit een verdrietige passage van een heel slecht boek.

Ik ben niet perfect

Dat ik verre van perfect ben durf ik en kan ik zeggen, want dat ben ik niet. Ik ben niet beter dan de ander. Wat wel het verschil is met de ander dat ik verantwoordelijkheid neem voor wat niet goed ging en anders kan. Ik ben er niet bang voor, want ik wil elke dag weer leren om steeds weer een beetje een ‘’betere’’ papa te zijn. Ik loop er niet voor weg want ik kijk alles aan zodat ik het anders en beter kan doen, voor jullie.

Dat ik jullie niet meer zie op de manier waarop we dat deden en hoort, kan geen woord omschrijven wat dit met me doet.

Datgene waar ik voor sta en voor vecht; veiligheid, stabiliteit, emotionele vrijheid, gezondheid en liefde. Dat ik als jullie vader ten schrift word gelegd als onveilig, onstabiel, verbaal en non-verbaal agressief, is als onwerkelijk te bevatten maar vooral ontzettend verdrietig.

Het is het meest lage wat je kunt bedenken om mij als vader te raken. Dat jullie elke dag moeten meekrijgen en horen dat de persoon, ik, die het meest van jullie houdt in elk opzicht, slecht is, zal ik tot het moment dat de dood mij vindt bevechten en ontmantelen.

Ik weet dat dit een ontzettend kwetsbaar verhaal is die ik deel, maar het is wel mijn kant van het verhaal. Mijn ervaring, mijn gevoel, mijn strijd die vaak eenzaam en alleen voelt en eigenlijk ook is.

Een verhaal heeft twee kanten

Mijn kant van het verhaal heb ik eigenlijk tot op heden altijd in jullie belang, althans niet in alle geuren en kleuren, verteld of gedeeld. Dit deed ik om niet extra stress, chaos, loyaliteitsconflicten en drama te creëren.

De werkelijkheid was of het nu harmonieus is of was, duivels of zwart, alles zou en wordt geprojecteerd op jullie zodat jullie mij zouden gaan hekelen of erger nog, zouden gaan haten. Twijfelen aan mijn echtheid, integriteit en trouw aan jullie, mijn kinderen.

Het Framen, manipuleren, beïnvloeden, gaslighting, aantrekken en afstoten, beloven, beloftes maken... Alles doen om jullie van mij los te snijden.

Ik heb nog veel meer te vertellen lieverds en dat lezen jullie in de volgende brieven die ik schrijf aan jullie. Zo vaak mogelijk waar ik kan en het voel om het zo goed mogelijk in woorden over te brengen.

Ik hou van jullie met heel mijn hart en ziel, mijn hebbe en houwe. Dat zal niemand ooit kunnen veranderen, never!

Liefs en knuffels,
Papa