Vertrouwen op een situatie die uitzichtloos lijkt.
Je voelt je machteloos, verdrietig, eenzaam en fokking alleen.
Eenzaam in de strijd, waar ik niet voor heb gekozen om aan deel te nemen.
Trek ik me terug.
Laat ik los.
Acceptatie is complex.
Dan ben ik bang nog meer te verliezen dan ik nu heb.
Ik vertrouw vele mensen niet,
omdat beloftes niet worden vervuld door oprechte acties.
Teveel schade opgelopen de afgelopen jaren.
Dan doe ik het zelf wel.
Dan blijf ik zelf wel op de bres staan.
Want knokken kan ik wel.
Want ik weet dat ik wel doe wat ik zeg;
Daad voeg aan het woord.
Kan incasseren en uitdelen.
Ik kan het hebben.
Ik vind het bijzonder hoe ik, ondanks mijn eigen gemis van mijn biologische vader,
letterlijk elke eigenschap van een vader bezit en vervul.
Misschien wel meer.
In mijn leven was ik mezelf vaak kwijt.
Zoeken deed ik niet meer.
Raakte mezelf kwijt in alcohol, drugs en medicatie
Voelde dat ik elke connectie met elke vezel in mezelf verloren had.
Het bijzondere was dat ikzelf de kracht bezat om door te gaan.
Zonder dat ik er bewust van was. Jarenlang.
En nog steeds.
Ook al denk ik vaak dat ik het niet waard ben om door te gaan met ademen,
voel ik toch dat ik ervoor moet zorgen om het tegendeel te bewijzen.
Voor mezelf.
Dat ik al mijn zorgen en problemen kan laten verdwijnen.
Als sneeuw voor de zon.
In vertrouwen van hoop en vrijheid.
Hoe lang het ook duurt.
Al is het mijn leven lang.
Waardoor ik weer leer te vertrouwen.
In mijn eigen ziel en zaligheid.
Zoals het behoort te zijn.
Dank voor het lezen!
Alleen maar liefde💙
Jeff
Reactie plaatsen
Reacties