Ik dacht dat ik de verschrikkingen en ontberingen wel had gehad.
Jaren van depressie, angst, verslavingen, lagen trauma waar ik me doorheen heb moeten slepen,
alsof ik met touwen vastzat aan mezelf.
Ik dacht dat ik de bodem al kende. Maar 2024 en 2025 lieten me nieuwe dieptes zien waarvan ik nooit had verwacht dat ze überhaupt bestonden.
En nee, dit is geen smeekbede om slachtofferschap. Dit is schrijf ik vanuit mijn veerkracht.
Als het resoneert bij jou, dan hoop ik dat het je kracht geeft. Dat je iets van hoop voelt in de woorden, iets van herkenning in de klank. Want dat is het enige waarvoor ik dit opschrijf: verbinding, al is het maar met één ander mens.
In 2024 viel mijn relatie uit elkaar. De relatie waarvan ik echt dacht: met haar word ik oud. Ik moest kiezen voor mezelf, omdat er nog te veel storm in me zat. Te veel depressie, te veel angst, te veel oude verslavingen die nog te vaak achter deuren vandaan kwamen waarvan ik dacht dat ze afgesloten en op slot waren. Blokkades overal.
Het werd gewoon te veel.
Dus ik deed wat ik moest doen: terugtrekken. Afstand nemen. Stiltes opzoeken. De stichting loslaten, mijn werk neerleggen, alles… om eindelijk te luisteren naar wat er in mij schreeuwde.
Rust. Pauze. Verwerking. Heling.
Maar zij ging door. Zo snel. En hoewel ik het haar ergens gun, voelde ik me gebruikt. Achtergelaten. Dan ga je nog meer twijfelen aan jezelf, aan je waarde. Alles wat gezegd was voelt ineens leeg. Holle echo’s die blijven hangen in kamers waar niemand meer woont.
De feestdagen stonden weer op de stoep. Ik heb er nooit iets mee gehad, en dit jaar al helemaal niet.
Alsof op het moment dat de kalender omsloeg de chaos me opnieuw vond. Onrust rondom m’n kinderen.
Manipulatie. Indoctrinatie. Contact dat me werd onthouden. Psychisch geweld dat je niet ziet maar dat je in je botten voelt.
Hulpverlening die me heen en weer slingert alsof ik een speelbal ben. Het ergste: niet serieus genomen worden wanneer je het allerbelangrijkste probeert te beschermen: je kinderen, en je eigen menselijkheid.
Maar ondanks alles bleef hoop me toch dragen. Geloof ook, niet in systemen, niet in mensen die vooral praten maar weinig doen, maar in mezelf, in die kleine cirkel van dierbaren écht naast me bleven staan.
Ik heb geleerd om stil te staan bij wat ik wél heb, in plaats van wat ontbreekt. Om te vertrouwen op mijn eigen liefde, mijn eigen veerkracht.
Want uiteindelijk kun je vooral op jezelf bouwen. Misschien is dat hard, maar soms is hard gewoon waar.
En toen kwam dat nieuwe jaar weer.
Het interesseerde me eigenlijk geen reet. Nieuw jaar, nieuwe kansen. Allemaal door mensen verzonnen rituelen waar we hoop aan ophangen omdat we bang zijn om het momentum zelf te moeten creëren.
Maar dat momentum… dat maak je zelf. Iedere dag opnieuw, elk moment dat je niet instort maar toch ademhaalt en doorzet voor je waarden.
Dit schreef ik niet omdat ik wilde dat iemand mij kwam redden.
Dit schreef ik omdat ik bleef staan, bleef strijden en leven
En misschien, als jij dit leest en iets in je loskomt, sta jij ook nog.
En dat is genoeg om verder te gaan.
Dankjewel!
Alleen maar liefde💙
Jeff
Reactie plaatsen
Reacties