Diep in dat zwarte gat waar niemand je lijkt te vinden.
Waar je gedachten je alleen maar naar beneden trekken.
Waar je ’s ochtends wakker wordt en eigenlijk niks voelt behalve leegte.
Waar je hart zwaar is en je hoofd vol zit met stemmen die zeggen: “waarom nog?”
Ik weet hoe dat voelt.
En ik ga je één ding zeggen, strijder: blijf staan. Blijf ademen. Blijf hier.
Weet je waarom?
Omdat jij sterker bent dan je nu denkt.
Omdat dit moment — deze storm in je kop, de turbulentie in je leven, die pijn in je borst — niet het einde is.
Het is een fase. Een vuile, lelijke, oneerlijke fase… maar het is een fase.
En alles wat een begin heeft, heeft een einde.
Je bent geboren als overlever.
Jouw bloed heeft verhalen van generaties die hun eigen oorlogen vochten.
Misschien werd je gebroken, misschien viel je vaker dan je liep.
Misschien werd je uitgekotst door de mensen die je het meest liefhad.
Maar weet je wat? Je ademt nog. Je leeft nog. Je bent nog hier.
En als je niks anders meer hebt… pak dan dát vast.
Dat kleine vuurtje. Die vonk.
Desnoods kruip je, desnoods schreeuw je zonder stem.
Maar je blijft hier.
Want op een dag — en ik meen dit — op een dag ga je terugkijken en zeggen:
"Dát was het moment dat ik mezelf opnieuw vond. Dát was het moment dat ik niet opgaf."
Broeder, zuster;
Zelfs als niemand je gelooft, ik geloof in jou.
Al is het leven nu donker, er is altijd een lichtpunt verderop.
En die dag komt. Misschien morgen. Misschien volgende week.
Hou vol. Houd je vast aan jezelf.
Want jij bent geen slachtoffer van je verhaal.
Jij bént het verhaal.
En het mooiste hoofdstuk moet nog geschreven worden.
Hou vol, strijder. Je hoort hier.
Love,
Jeff
Reactie plaatsen
Reacties