Ik heb geen vrienden zei hij tegen me toen ik aan hem vroeg of hij met vrienden ging voetballen in het voetbalkooitje. Mijn hart brak omdat ik precies die leegte voelde doordat hij die woorden uitsprak. Vroeger op die leeftijd had ik wel een paar vrienden maar ook weer niet. Door het vele verhuizen begon ik steeds weer opnieuw. En op een gegeven moment dacht ik..laat maar.
Ik moest nog even de berg vaat afwassen dat alweer een paar dagen op mijn aanrecht stond te wachten op een schoonmaakbeurt. Weliswaar afgespoeld en ontdaan van etensresten, toch ziet het er altijd wat rommelig uit.
Daarvoor zat ik op de bank een boek te lezen over de vriendinnen van Anne Frank, een boek van Jannie van der Molen, ontzettend interessant. geschiedenis is ook altijd een passie van me geweest om er meer van te weten.
Sinds een aantal maanden woont er een Oekraïens gezin schuin boven mij. Daarvoor woonde Steven er, een relaxte kerel waar je totaal geen last van had. Altijd vriendelijk, aan het werk en deed z'n ding. Maar sinds die afgelopen maanden is er wel wat meer reuring in het woonblok.
Je kunt zeggen dat is toch fijn een beetje leven? Dat is aan de ene kant wel zo maar aan de andere kant; de woningen dateren uit de jaren 30 van de vorige eeuw en dat maakt dat ze slecht geïsoleerd zijn en extreem gehorig. Als de buurman een scheet laat, is het alsof ik naast hem op de bank zit.
De vele leefgeluiden hoor ik dus elke dag omdat ik redelijk vaak thuis ben en thuis ook werk. Zo raust mijn Oekraïense buurjongen dus vaak van de trap op en neer, had dit al wel met google translate besproken met zijn moeder, maar ja kinderen he? Het meest vervelende is dat mijn slaapkamer direct aan deze gehorige houten trap grenst, beetje schuin eronder zeg maar. Dus slapen met oordoppen komt regelmatig voor helaas.
Ik zat dus een boek te lezen en het was rond 19.30 in de avond, hoorde het weer, keek uit het raam en ik zag m naar buiten komen. Ik dacht ik vraag hem nu persoonlijk om rekening te houden met het geluid. Aangezien hij beter Nederlands spreekt dan zijn ouders en hij mij wel begreep van een vorige keer, leek me dit een goed plan.
He buurman, waarop hij mijn richting op keek; zou je een beetje rekening willen houden met het lopen op de trap? Dat je dat iets rustiger doet voor mij? Het is heel gehorig namelijk. Waarop hij zei; oja sorry.. Ik zag aan zijn houding dat hij zich bewust werd van wat hij deed. Hij liep voorbij met een voetbal in zijn had en keeper handschoenen. Ik vroeg hem; ga je voetballen met vrienden? Ik heb geen vrienden.. Mijn hart brak. O oke zei ik; nog niet bedoel je en hij lachte zachtjes. Veel plezier zei ik en hij verdween uit de straat richting het voetbalkooitje achter bij het treinspoor.
Ik sloot de deur en ik dacht aan wat hij zei; ik heb geen vrienden. Zo voelde me ik ook geregeld in mijn leven; eenzaam en alleen.
Terwijl ik de afwas deed dacht ik aan wat hij zei en ik voelde dat ik even een balletje met hem moest trappen. De afwas maakte ik snel aan de kant, deed mijn voetbalschoenen aan en ging de deur uit. Toevallig kwam hij net de straat in gelopen, hij had het zweet op zijn voorhoofd staan. Ik vroeg hem; heb je nog even zin om een balletje te trappen? Ja is goed zei hij.
We liepen samen weer terug naar het voetbalkooitje. Hadden het nog even over een voetbalclub waar hij wel zou willen voetballen maar niet zo goed wist hoe hij daar heen kon gaan. Ik zei dat ik wel iemand kende bij die club en even zou informeren als hij dat goed vond, dat vond hij wel oke.
Eenmaal in het voetbalkooitje aangekomen bleek hij keeper te zijn. In Oekraïne voetbalde, keepte hij ook al, en bij de vorige club in Nederland kon hij niet zoveel spelen. Het blijkt een talentvol keepertje te zijn. Mooie snoekduiken naar de hoek, bal klemvast. Goed schot in de benen en een mooie gooi. Ik kon hem nog wat tips en complimenten geven, dat deed hem goed zag ik.
Het was leuk om even een balletje te trappen met een buurjongen net zo oud als mijn eigen dochter, 12 jaar. Zo zie je maar weer dat sport verbind en dan maakt de leeftijd niet uit, zelfs met 30 jaar leeftijdsverschil. En dat stuk over vrienden; ik denk wanneer hij hier wat langer woont dat hij wel vrienden maakt, althans op school had hij ze wel dacht ik. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat je ergens wel stabiliteit moet hebben om vriendschappen op te bouwen. Als dat aanwezig is, komt het vaak wel goed.
Alleen maar liefde,
Jeff
Disclaimer:
De verhalen die ik hier deel, zijn gebaseerd op mijn persoonlijke ervaringen en worden gedeeld vanuit mijn eigen perspectief. Mijn doel is om bewustwording te vergroten, aandacht te vragen en te inspireren.
Reactie plaatsen
Reacties