Maar het zat veel dieper.
Ik viel gewoon in een zwart gat.
En de ironie is; ik koos er zelf voor om die relatie te stoppen in 24.
Hoe kan iets tegelijk goed voelen en je kapot maken?
Want ja… er waren momenten dat het sterk en fijn voelde. Echt.
Maar als ik eerlijk ben, was het in de basis gewoon toxisch.
Die shit heeft me wel wakker geschud.
Liet me zien wie ik toen was… en wie ik nu ben, waar ik nu sta.
Ik heb geleerd dat eenzaamheid niet één ding is.
Het komt in lagen.
En het harde?
Je moet er alleen doorheen.
Niemand loopt dat stuk met je.
Verlies.
Rouw.
Accepteren.
Verwerken.
Loslaten.
Klinkt simpel…
Maar het vreet je van binnen op.
En mensen denken dat als je een relatie stopt, je gewoon weer doorgaat.
Zo werkt het niet.
Ik ben aan het vechten voor mijn rust… mijn vrijheid in m’n hoofd.
Maar tegelijkertijd vecht ik nog steeds voor mijn kinderen.
En eerlijk?
Soms voelt zelfs eten als een battle.
Alsof alles wat ik doorslik bitter is… en pijn doet.
Dus ik vraag me af:
Moet ik blijven eten?
Ik zie zoveel mensen in mijn leven afhaken als het zwaar wordt.
En ineens weer opduiken als mijn leven weer “lekker” loopt.
Als het voorjaar zich weer aandoet
Maar zo zit ik niet in elkaar.
Als ik jouw waggie leen, krijg je ’m terug met een volle tank.
Altijd. Ook als je zegt dat het niet hoeft.
Dat is wie ik ben.
200%
Dus als ik even stil was… als ik me terugtrok…
Dat was geen desinteresse.
Ik was aan het overleven.
Life gooit me continu lessen terwijl ik er niet om vraag.
Iets met veerkracht.
Alleen maar liefde,
Jeff
Disclaimer:
De verhalen die ik hier deel, zijn gebaseerd op mijn persoonlijke ervaringen en worden gedeeld vanuit mijn eigen perspectief. Mijn doel is om bewustwording te vergroten, aandacht te vragen en verbinding te stimuleren.
Reactie plaatsen
Reacties