Dat kikkers taai zijn blijkt wel op de foto. Geregeld kom ik deze dieren tegen. Vooral in het voorjaar, de zomer en de nazomer. Tot oktober zijn ze actief. Het meeste als het nog relatief warm is en de zon nog wat uurtjes maakt. Daarnaast zijn amfibieën mijn passie en werk ik met deze dieren op een hobbymatige manier.
De wegen
De wegen zijn vaak gemaakt van donker afvalt wat warmte aantrekt, absorbeert en vasthoudt. Ideaal om snel op te warmen als je koudbloedig bent zoals een amfibie. Maar een heel groot nadeel als bijvoorbeeld het Noorder plantsoen je thuis is of de onlanden. Omgeven door wegen van asfalt. Eigenlijk doorkruisen wij als mens tegenwoordig elk stukje natuur. Dat maakt tegenwoordig geen hol meer uit.
Vrieskist
Schrik niet maar ik heb inmiddels 12 exemplaren ingevroren liggen in mijn vrieskist. Meeste zijn groene en bruine kikkers, ook enkele gewone padden. Groot en klein.
De groene kikker op de foto kwam ik tegen op 22 augustus 2026 op het fietspad in de onlanden. Ik heb oog voor deze dieren want deze dieren zijn voor mij heel bijzonder. Ondanks dat ze in mijn vrieskist liggen, helpen ze helen en onderzoek ik deze. Deze groene kikker was over zijn achterpoten aangereden of overreden. 1 achterpoot lag geplet op het fietspad en de andere achterpoot deed het ook niet meer. Hoe komt een kikker in beweging? Door te springen. Juistem. Dat ging dus niet meer.
Het fietspad
Hij zat op het fietspad waar waarschijnlijk een fiets over z’n achterpoot reed terwijl hij wilde wegspringen. Met een vastgeplakte verpletterde achterpoot kon hij niets anders dan lijdend op zijn dood wachten. Ik heb altijd nitril handschoenen mee onderweg. Om welk gewond dier dan ook te helpen. Ik hielp ‘m van het fietspad af en nam ‘m in mijn hand mee naar waar mijn fiets geparkeerd stond.
Kansloos
Het bakje was ik tuurlijk dit keer vergeten, al was het wel mijn intentie. Het lag nog in mijn fietstas. Snel een foto maken van deze kikker, het bakje wat inleggen met zacht blad en het kikkertje erin. Ik keek en tegelijkertijd bewonderde ik dit kleine schepsel. Af en toe zag ik een stress reactie van een soort schudden. Maar hij wilde wel voortbewegen al lukte dit gewoonweg niet. Een klein kikkertje van een jaar oud, een juveniel noemen we dat. Eigenlijk zat hij tussen juveniel en sub adult in. Hij wilde wel maar was kansloos. Ik voel onrecht, machteloosheid en boosheid. Weetje, een kikker heeft ook gevoel.
Euthanasie
Om onnodig lijden te voorkomen stop ik deze dieren in de vriezer. Op deze manier stopt hun lijden op een langzame manier zonder pijn. In het begin bracht ik deze dieren naar de dierenambulance. Zij reed deze dieren vervolgens een paar uur later naar een wildopvang en daar werden ze geëuthanaseerd na beoordeling of niet. In de meeste gevallen wel. Dat extra lijden wil ik niet meer. Ik kan in die zin tegenwoordig goed beoordelen of ze nog kans maken op herstel of niet. Twijfel ik, dan breng ik ze altijd naar de dierenambulance of wildopvang.
Taai
Kikkers, padden, salamanders, allemaal 1 voor 1 taaie beesten. Al ligt het bekkie open, is een poot geamputeerd door een fiets of wat ik eerder heb meegemaakt is dat ik een pad tegenkwam die letterlijk 2 achterpoten miste. Waarschijnlijk door een predator zoals een marterachtige of rat, maar toch. Die pad leefde ook nog! Totdat er een auto, fiets of schoen volledig frontaal op zo’n prachtig dier terechtkomt, dan is het einde verhaal van de taaiheid, de dood is wat rest.
Het leermoment
Het kan altijd erger. Hoe uitzichtloos mijn eigen situatie soms ook lijkt, hoeveel ik mijn kinderen ook mis, hoeveel ik ook rouw om hen terwijl zij er gewoon zijn, hoe eenzaam ik me ook voel, hoe graag ik mezelf wil verdoven om geen pijn te voelen, het kan altijd erger. Dat ik dit nu even besef betekent niet dat het ineens allemaal opgelost is of dat het gevoel van duisternis verdwenen is. Het gaat erom dat alles erger kan maar vooral dat het glas halfvol blijft en ik hoop blijf houden. Dat ik niet overal invloed en verandering in kan brengen maar wel kan proberen ze te redden als de situatie daarom vraagt. Ik doe wat ik kan, voor mezelf, en voor de dieren.
De hel
De gedachten waardoor ik nog met regelmaat in een hel leef zijn soms heel levendig. Het is even een popUp die ik kreeg. De track van Stromae vertegenwoordigt elke vezel. L’ enfer.
Wat dit met een kikker te maken heeft is puur gevoel en verbondenheid. Het is ingewikkeld om hier de juiste woorden aan te geven, misschien ga ik dit verhaal nog uitschrijven op een later moment.
Dankjewel!
Alleen maar liefde💙
Jeff
Reactie plaatsen
Reacties