Lieve Opa

Donderdagmiddag

belde mama zoals vaker, Jeff; Opa Sloots is verongelukt. Hij is afgelopen dinsdag aangereden op de fiets toen hij een stuk ging fietsen richting Aduard. Ik viel stil. Blokkeerde. Mijn adem stokte. Gedachten flitsen met beelden van Hem door mijn hoofd en waarom!?!

Zo sta je in het nieuws opa:
Een fietser is dinsdagmiddag 22 september 2026 zwaargewond geraakt na een botsing met een auto op de Winsumerweg (N361) bij Groningen. Het slachtoffer is overgebracht naar het ziekenhuis.

En is aan zijn verwondingen overleden kan ik eraan toevoegen.

Voetbal

Vandaag heb ik het voetbaltoernooi van STOOT waar ik je gek genoeg gisteren voor wilde vragen. Of je wilde kijken. Wat jij was een voetballer pur sang. Jij bent de reden waarom ik überhaupt met voetbal ben begonnen toen ik ter wereld kwam. Kon amper op mijn benen staan of ik kreeg al een voetbal van je. Dat je trots op me was voelde ik zonder woorden.

De laatste tijd

De laatste tijd zag ik je niet zoveel meer Opa. Je zat veel te piekeren en je liep ook met de gedachten om jezelf van het leven te beroven. Ik heb mijn leven al geleefd zei je wel eens tegen me. Het hoeft niet meer. ‘’Ik denk er vaak aan om gewoon van de flat af te springen, dan ist klaar’’.

Als een spons

Juist die gedachten hielden me vaak tegen om gewoon even bij je te komen, omdat ik zelf ook nog in een persoonlijk proces zat en met periodes nog zit. Ik ben als een spons, ik neem alles op, good and bad vibes. Daarom ben ik selectiever geworden in wat ik opzoek en niet. Dat is niet persoonlijk want ik weet hoe zwaar je het had na de breuk met Oma. Want als je ver in de 80 na ruim 40-50 jaar nog eens uit elkaar gaat, dat valt ontzettend zwaar.

Maar daar zullen verschillende redenen voor zijn geweest. Ook iets waar je de laatste jaren ontzettend veel mee bezig was. Maar er is geen dag voorbij gegaan dat ik niet even aan je dacht. Hopelijk heb je dat iedere dag ook ergens gevoeld.

Spijt komt later

Spijt komt later en dat blijkt wel weer. Mijn zusje kwam vanmiddag nog vet lief aan de deur en mij condoleren en vragen hoe het ging. We stonden samen te huilen bij de deuropening. Onbegrip en vooral ongeloof. Altijd blijft het onwerkelijk als een dierbare het leven verlaat.

De dood

De dood is zo simpel en tegelijkertijd ook zo mysterieus. Niemand kan zeggen hoe het is en gaat zijn. Wat er gebeurd en wat er niet gebeurd. Wat de dood mij leert is dat een milliseconde genoeg kan zijn om het levenselixer uit iemand te halen, een split van een split second. Dat het daarom juist nog urgenter wordt om elk moment te leven en daar bewust van te zijn.

Pa

Weetje wat gek was, gistermiddag werd ik gebeld door een 06 nummer die ik niet in mijn contacten had staan, het bleek mijn eigen vader te zijn. Dit was eigenlijk het moment waar ik al jaren een soort van op had gewacht, ondanks de tragische omstandigheden. Toch had ik het al geaccepteerd, dat ik hem waarschijnlijk toch niet meer zou spreken of zien tot dit moment.

Opa was al 90 en het was niet de vraag of hij zou komen te overlijden maar wanneer. Heel verdrietig op een uiterst tragische manier. Misschien was dit ook een diepe wens van Opa om ons weer in contact te brengen. Maar goed, het contact was hoe dan ook onvermijdelijk omdat je familie bent he. 

Stilte

8 jaar lang was het stil en nu antwoord mijn eigen vader op de vraag of het oke is dat ik ook op de crematie ben; het verleden is het verleden, we leven in het hier en nu. Dat is wel fijn om te horen. 

Zelf zeg ik niet om het verleden te vergeten, maar juist om er niet in te blijven hangen, leermomenten eruit te trekken en het positief anders te doen in het hier en nu voor zover dat lukt.

Misschien ontstaat er iets van contact uit de dood van Opa. Ik verwacht niets en dat is denk ik wel de meest wijze gedachtengang. 

Rust in vrede Opa, zorgeloos in de stiltes van je eigen schaduwpartij.

Alleen maar liefde💙
Jeff 

Lees hier ook andere echte verhalen