Verdienmodel van perfectie

Lulkoek

Ik kan dan wel allerlei lulkoek eruit gooien maar dat is gemaakt en nep. Iets wat ik niet uit kan staan is dat alles gemaakt moet zijn, perfect. Terwijl een beetje mens met een aantal gram hersenen kan bedenken dat perfectie een streven is wat nooit gehaald kan worden. En toch de mooiste perfecte plaatje posten op de gram. Misschien ben ik ergens ook wel een tikje jaloers.. Maar aan het eind van de dag zijn we allemaal toch wel moe.

Waarom kan perfectie niet? Perfectie is niet voor niets ontstaan. In mijn optiek is dit ontstaan uit verschillende factoren waaronder de kunst van oordeel. De mens is van nature niet oordelend maar liefhebbend toch? Door de jaren heen heeft de mens de mens proberen te vormen door allerlei propaganda en indoctrinatie. Alsmede ook trauma.

Trauma? Ja.

Hoe gek het ook klinkt, het is een verdienmodel die je makkelijk kunt opschalen. Dus veel geld verdienen aan mensen die kampen met trauma en dit oplossen door bepaalde pillen te geven. Daar heb je ‘m: het verdienmodel, onder andere de farmaceutische industrie.

Verdienmodel van perfectie gaat de titel worden. Of het er uiteindelijk op slaat mag Joost weten of niet, boeien.

Perfectie is wat het gros nastreeft maar nooit weet te bereiken. Want zodra het zogenaamde latje of het magische getal is bereikt, legt men er zonder enige gene weer één boven om vervolgens daar de wereld voor af te breken.

Wat ik niet heb, mag jij ook niet hebben. Als ik dat streven niet behaal zal ik er alles aan doen om die weg van jou te saboteren. Perfectie zorgt voor jaloezie. Perfectie zorgt ervoor dat mensen niet meer zo liefdevol zijn tegenover jou want het ego moet gevoed worden door oordeel, macht, controle en bezit.

De lat

Inmiddels kan ik zeggen dat ik zelf ook altijd het meest grootst en hoogst haalbare heb willen nastreven. Beter dan goed zijn en nog meer geperfectioneerd dan beter. Het heeft me meer ellende gegeven dan vreugde kan ik je vertellen.

Wat ik nu, vandaag, in dit moment wil beschrijven is dat je zelfs iets kunt leren van pessimisme, sarcasme of zelfs het meest duistere wat je eigenlijk niet wilt lezen, maar toch leest. Mijn ervaringen met het lezen van deze perspectieven is dat deze juist tijdelijk van aard zijn over het algemeen.

Je leest momentopnames van leegte, eenzaamheid en nare gevoelens. Jij leest, de schrijver relativeert, kanaliseert en sorteert. Het is dus letterlijk een verwerkingsproces waar je deelgenoot van bent of kunt zijn. Het opschrijven van uitdagingen en struggles lost niet direct iets op maar indirect zorgt het voor beweging. Beweging is nodig want rust is roest. Minimale input is maximale output on the long run, geloof me ik ken het spel.

De long run

Ga dus niet voor short cuts en short term maar voor the whole way and long term. Als je snel gaat kan het even goed gaan maar het kan ook very very bad gaan. Alsof je in een bad trip terecht bent gekomen en dat wil je niet.

Je ziet het pas als je het doorhebt of je ziet het als je het wilt zien; populaire uitspraken van Johan Cruijff en Jeff Sloots.

Oké lang verhaal kort. Mijn verhalen gaan over de meest uiteenlopende zaken die gekoppeld zijn aan het leven dat ik leef. Vol met vallen en opstaan, vol met fuiken, vicieuze cirkels en trechters. Dus wanneer men oordeelt over het perspectief waaruit wordt geschreven, kan je beter stellen wat het perspectief spiegelt in de vorm van reflectie die ten grondslag ligt aan jou, de lezer.

Gaat het jou aan? Wat kun je er dan mee en zo niet; even goede vrienden :)

Alleen maar liefde,
Jeff