Dit is misschien wel één van de meest kwetsbare dingen die ik tot nu toe geschreven heb.
Maar ik ga ‘m toch met je delen. Want als er ook maar één iemand is die zich in dit verhaal herkent… dan is dit voor jou.
2 jaar geleden in 2024 lag ik bij de osteopaat op de behandelbank.
Ik ging erheen voor m’n rug, nek en heupen. Klachten die ik al had sinds het ongeluk in 2009.
Je kent het misschien wel; je loopt te lang door met klachten. Tot je lijf besluit voor jou de rem erop te gooien.
Maar wat ik daar meemaakte… had ik nooit kunnen voorspellen.
Ga maar op je buik liggen
Die therapeut vroeg me om me uit te kleden tot aan m’n ondergoed en te gaan liggen op mijn buik.
Niks geks. Zo gaat dat nou eenmaal, maar dat had ik niet verwacht.
Hij begon bij m’n borst, bewoog richting m’n buik… en kwam in de buurt van m’n stuitje.
En ineens…
BAM.
Ik bevroor.
M’n hele lijf blokkeerde.
Pure paniek
Alsof m’n spieren alles vastgrepen en de wereld stilviel.
Het zweet brak me uit, terwijl ik het vanbinnen ijskoud kreeg.
M’n stem deed het niet meer.
Ik kon niet praten. Niet bewegen.
Pure paniek… maar van buiten bleef het stil.
Dit was het moment dat mijn trauma werd wakker gemaakt.
De psoas
M’n psoas; ook wel de zielspier genoemd, werd aangeraakt. Bekijk ook deze link van holistik.
En daarmee ook de plek waar ik al die oude pijn had verstopt. Waar het allemaal zit opgeslagen.
Voor iemand die te maken heeft gehad met seksueel geweld, huiselijk geweld, manipulatie…
is aanraking niet altijd zomaar aanraking.
Het is een deur.
Naar plekken waar je jaren niet geweest bent.
En ineens ben je daar… zonder waarschuwing.
Ik schoot overeind.
M’n lijf deed het gelukkig voor me.
En ik kon alleen maar zeggen:
“Ik bevries… en ik vind het niet fijn hoe je me aanraakt. Het heeft met m’n trauma te maken.”
Het verschil
De therapeut schrok. Hij had dit niet zien aankomen.
Maar weet je wat?
Hij luisterde.
Geen oordeel. Geen rare blikken.
Alleen ruimte.
En dat… maakte het verschil.
Sindsdien ben ik niet meer teruggegaan.
Niet omdat hij iets verkeerd deed…
maar omdat ik er zelf nog niet klaar voor was.
En eerlijk… dat voelt soms nog als falen.
Maar weet je wat het is?
Dit is precies waarom ik dit deel.
Trauma's zonder gezicht
Omdat er zoveel mensen rondlopen met triggers die niemand ziet.
Met trauma’s zonder gezicht.
Met verhalen die ze nooit durven vertellen omdat er nergens ruimte leek om dat te doen.
Dit verhaal… is niet voor medelijden.
Dit is om te laten zien dat het oké is om te bevriezen.
Dat je lichaam soms reageert vanuit oude pijn.
En dat het heel krachtig is om daar eerlijk over te zijn.
Want achter elke ondernemer, coach, trainer, artiest of collega…
zit een mens.
Met littekens. Met pijn. Met verhalen.
Net als jij. Net als ik.
Hoe meer we ruimte maken voor die verhalen…
hoe menselijker we deze wereld maken.
Littekens
Ik ben niet zwak. Ik ben niet raar.
Ik ben mens.
En ik mag er zijn.
Ook met mijn littekens.
En als jij dit herkent… weet dan: je bent niet alleen.
Alleen maar liefde en respect.
Als je dit tot hier hebt gelezen dankjewel. Echt.
Want dit soort kwetsbaarheid is niet makkelijk om op te schrijven.
Maar het is nodig. Ook voor mijn eigen verwerking.
Geef jezelf de ruimte
En weet, als jij met dingen rondloopt, of je nu praat of zwijgt:
Je bent niet gek.
Je bent niet kapot.
Je bent mens.
Geef jezelf de ruimte om te voelen, om te bevriezen, om het soms even niet te weten.
Want juist daarin ligt je kracht.
Deel dit met iemand als je iemand kent die dit moet lezen
Of hou ‘m voor jezelf als reminder: ik mag er zijn, met alles wat ik meedraag.
Dankjewel.
Alleen maar liefde💙
Jeff
Reactie plaatsen
Reacties