Gisteren ging ik al vroeg in de ochtend aan de wandel. Stond om 6uur op uit mijn bed, de douche in, klaar maken om te gaan. Binnen een kwartier stond ik buiten op de mat van de voordeur, zonnetje al op mijn kale kop. Trok de deur dicht en gaan.
Dit keer even een rondje Noorder plantsoen, al is dit niet mijn voorkeur maar soms vanwege de tijd kan ik niet naar de onlanden waar ik het liefste wandel. De reden hiervoor is dat ik dan te veel mensen zie en tegenkom. In de ochtend heb ik daar geen behoefte aan. Dus ga ik altijd zo vroeg mogelijk wandelen.
Lekker poepen
Vanaf mijn voordeur tot aan het plantsoen is het 8 minuten. Toen ik vanuit de Kerklaan de oranjesingel opliep, liep ik een dame tegen die de hond uitliet. Ze zag mij en keek naar haar hond die net op het gras liep om een drol te draaien. De dame keek weg, de hond ging lekker poepen en vervolgens liep de hond de dame weer achterna die inmiddels alweer een honderd meter verder was gelopen. Zo gaat het met het gros van de mensen.
Dit heeft natuurlijk niet direct te maken met de angst voor het onbekende als je dit zo leest maar indirect weer wel. Mijn ervaring leert dat ik met regelmaat nog angst voel voor hetgeen wat ik niet kan voorspellen, dus het onbekende, zo ook reacties van anderen. Dus vermijd ik die. Want juist de confrontatie wakkert weer het verkeerde in me aan, zoals agressie. En das niet wat ik wil.
Maar hoe wil ik het wel?
Continu reflecteren op je eigen gedrag maakt je moe. In mijn optiek is dit een element van het piekeren. Maar je hebt nu eenmaal wel reflectie nodig die je op jezelf betrekt om veranderingen te maken.
Het liefste heb ik dat hondenbezitters de poep opruimen van hun hond, het is vies en het belast het milieu. Denk aan parasieten zoals spoelwormen en de afvalstoffen die worden uitgescheiden van het voedsel. Ook kunnen andere dieren ziek worden van deze feces en als je er doorheen loopt word je ook niet vrolijk.
Je kunt niet alles veranderen al zou je willen, dat onbekende dus ook niet. Daarom probeer ik te filteren, in te schatten en te vertrouwen op intuïtie, als ik voel dat ik er überhaupt iets mee wil doen. Heb ik geen energie, laat maar.
Laat maar gaan
Zo was er ook een kerel, stond midden op een afslag van een fietspad en hij was heel boos aan de telefoon, fiets ik wel omheen, zeg ik niets van. Want dat is inmiddels wel bekend, agressie van een ander hoef ik al helemaal niet. Doei.
Het onbekende is misschien nog wel het meest dat ik niet weet waar het allemaal naartoe gaat, met mij en de rest van de wereld. Proberen om invloed uit te oefenen op hetgeen waar je dat op kunt hebben is denk ik het meest verstandige. Geen mensen meer willen (helpen) veranderen als ze met hun eigen kop in hun aars zitten is verre van verstandig. Zoek het uit.
Weg uit de stad!
Zo wil ik graag even weg een tijdje naar Denemarken of naar Terschelling. Terschelling ken ik, Denemarken uit de Atlas. Ik voel heel sterk dat ik weg moet vanuit het bekende naar het onbekende, maar dan komen er andere triggers kijken waardoor ik toch weer error krijg, verdomme.
Daar maak ik een ander verhaal van.
Dank voor het lezen!
Alleen maar liefde💙
Jeff
Reactie plaatsen
Reacties