Ervaringen vertalen in verhalen is iets wat ik vanaf kleins af aan al doe. Mensen die mij kennen en/of een beetje volgen weten dat dit mijn ding is naast mijn andere hobby's en activiteiten.In woorden kan ik emoties en gevoelens uiten, kanaliseren en relativeren.

Ik heb geen vrienden zei hij tegen me toen ik aan hem vroeg of hij met vrienden ging voetballen in het voetbalkooitje. Mijn hart brak omdat ik precies die leegte voelde doordat hij die woorden uitsprak. Vroeger op die leeftijd had ik wel een paar vrienden maar ook weer niet. Door het vele verhuizen begon ik steeds weer opnieuw. En op een gegeven moment dacht ik..laat maar.

Maar het zat veel dieper.Ik viel gewoon in een zwart gat.En de ironie is; ik koos er zelf voor om die relatie te stoppen in 24.

Vandaag had ik een interview..Een gesprek dat ging over mijn leven en voornamelijk het verleden; over het trauma en wat ik als kleine jongen moest doen om te overleven en te komen tot het stukje grond waar ik nu sta.

Op mijn 3e verliet hij mij en mijn mams en leerde ik mijn echte paps pas (echt) kennen op mijn 14e. Nou ja kennen..

De grootste confrontatie in het leven is de ontmoeting met jezelf

Er gaat tegenwoordig geen enkele dag voorbij dat ik niet buiten ben, in de natuur. Of het nu om een lange wandeling gaat of een fietstocht, ik ben en moet eruit.

Een zwarte kraai grijpt zich met zijn klauwen vast op zijn rug

Alles wat plaatsvond in mijn familie lijnen stopt bij mij

Diep in dat zwarte gat waar niemand je lijkt te vinden.Waar je gedachten je alleen maar naar beneden trekken.Waar je ’s ochtends wakker wordt en eigenlijk niks voelt behalve leegte.Waar je hart zwaar is en je hoofd vol zit met stemmen die zeggen: “waarom nog?”